Juni 2017

Juni 2017
De warmste maand in vele jaren. Dat betekende een zonnige Pinksterviering in Caprera, met onze buurkerken, een geweldige klezmerband en een mooie joodse vertelling. Dit jaar heel wat laagdrempeliger dan vorig jaar, en dat was een goede keuze.



---------



De duifjes bij mijn vader op het balkon zijn groot geworden. Ik was er net op bezoek toen ze uitvlogen.



--------
 
De laatste week van mei en de eerste twee van juni bracht ik door in Frankrijk, op studieverlof. Met Hemelvaart was het erg mistig en besloot ik 's ochtends vroeg een wandeling over de heuvels te gaan maken.



Ik dacht aan de gemeente die deze ochtend met Fons als voorganger de lofzang en de gebeden gaande hield. En aan de Hemelvaartstekst: "Een wolk onttrok Hem aan hun ogen". Waarom altijd die wolk? Waarom merk je niets van God juist als je denkt: nu is het echt nodig! Wat is de wijsheid van God dat Hij zich steeds verbergt, en wat is de bedoeling van het verhaal dat Jezus gaat hemelen en de leerlingen Hem niet meer zien, omdat 'een wolk Hem aan hun ogen onttrok?"
Er is natuurlijk geen eenduidig antwoord op deze vragen, maar wel gebeurde er iets heel uitzonderlijks, iets dat ik nog nooit had gezien en dat me diep raakte. Boven op de heuvel ontstond een 'wolkenboog'. Net zoiets als de regenboog van Noach, maar dan van condenswolk. Alsof de lucht het vertelde: Ik ben er, verborgen én verbonden".


 
---------

Behalve een aantal boeken lezen, plaatste ik ook de nieuwe trapleuning. Echt mooi geworden. Het doet me goed om creatief bezig te zijn, in de natuur, met de vormgeving van de tuin en het bos achter ons huis. Ik groeide op op een flat en de natuur blijft me verbazen met haar groeikracht. Het was heerlijk stil in dat slaperige franse dorpje. Dan komt de ziel tot rust en groeien niet alleen de stokrozen maar ook de dankbaarheid voor het leven.


---------
De laatste paar dagen kwam echtgenoot ook en bezochten we Parijs, ter gelegenheid van ons 40-jarig huwelijk. Dat deden we 40 jaar geleden ook. We misten de terroristische aanslag bij de Notre Dame met vijf minuten, en waren ineens omringd door tientallen zwaarbewapende politie en soldaten. Heel vervreemdend allemaal, gelukkig bleek het niet al te ernstig. Vreemde tijden toch wel.
Desalniettemin hadden we veel plezier om al 'onze' oude plekjes weer te bezoeken, waaronder het grote museum Centre de Pompidou dat eveneens haar 40-jarige bestaan vierde.


 
---------
Dit is een foto van een performance in het museum, een sooort zen-meditatie, ontworpen door de kunstenaar Lee Mingwei, Move, haast verslavend om naar te kijken. De vrouw veegt heel langzaam en gracieus het zand in allerlei vormen, met dansachtige trage bewegingen. Het verbeeldt hoe ons leven op een labyrint lijkt - en misschien doen wij dat zelf wel met onze eigen handelingen.
 

-------
 
Annemiek de Winter was onze gast op de 55+ groep. Zij is coördinator van het bijna-thuis huis (hospice) in Santpoort. Ze vertelde hoe het daar toe gaat en beantwoordde veel vragen. Het was ontroerend hoe zoveel mensen over de laatste ogenblikken met hun partner, ouder of kind vertelden. Bijzondere kring is dit.


 
-------
 
Op de laatste kerkenraad namen we afscheid van Hans als scriba en Leo als ouderling-kerkrentmeester. Adriaan neemt de taak van Hans over, maar voor Leo hebben we nu nog niemand gevonden. Dat wordt wel een beetje urgent langzamerhand.


------

Er zijn gemeenteleden die pittige tijden meemaken: chemokuren, operaties, herseninfarct - tijden dat de wereld zich versmalt tot de opgave die voor je staat. Ik sta altijd weer verbaasd over de veerkracht van mensen - en hoe vaak ziekte een gezin kan samenbrengen.
Zover mij bekend zijn alle jongeren uit onze gemeente geslaagd voor hun examens, eentje heeft een 'her'. Sommigen vliegen echt uit en gaan in het buitenland verder studeren. En zo is er weer heel wat wel en wee.
terug